..::HISTORIA SZKOŁY::..

         Pierwszy budynek szkoły został wybudowany w 1849 r. stoi do dziś przy ulicy Tynieckiej 56. Mieściły się tam cztery oddziały. Po ośmiu latach szkołę zlikwidowano, a klasy zamieniono na prywatne mieszkania. Następnie utworzono szkołę czteroklasową w innym domu, też przy ulicy Tynieckiej, a po paru latach szkoła jeszcze raz zmieniła lokal.
         W roku 1934 w Pychowicach ukończono budowę nowego budynku szkoły przy ulicy Ćwikłowej. W pierwszych latach istniało tutaj pięć klas. Ponieważ rozpoczęła się II Wojna Światowa, szkoła musiała zaprzestać swojej działalności. Budynek zajęli Niemcy. Kiedy wojna zakończyła się, szkołą znów mogła zająć się edukacją dzieci i młodzieży. Przez pierwsze trzy lata okresu powojennego placówką tą kierował Antoni Szostak, w jego działalności edukacyjnej pomagało mu trzech nauczycieli.
         Od roku 1950 stanowiska kierownika przyjął Henryk Żurawski. W owym czasie zwiększyła się liczba klas z pięciu do siedmiu. Niestety warunki nie był zbyt dobre. Nie było światła i telefonu, zaś sprzęt szkolny i pomoce naukowe przypominały czasy austryjackie. Zajęcia lekcyjne odbywały się w salach parteru oraz pierwszego piętra. Na materialną pomoc mieszkańców Pychowic nie można było liczyć, gdyż byli oni bardzo biedni. Chociaż warunki w szkole były złe, można było prowadzić dożywianie dzieci. Nie pobierano też składek, które mogłyby być przeznaczone na rozwój szkoły.
         W następnych latach zwiększyła się liczba uczniów nie tylko w Pychowicach, ale także w Kostrzu. Uczniowie dbali o swoją szkołę. W latach pięćdziesiątych zasadzili wokół budynku dwadzieścia drzewek owocowych, z których część przetrwała do dzisiaj. Mieszkańcy Pychowic rozpoczęli pracę przy budowie ogrodzenia.
         W 1952 roku szkoła została zelektryfikowana, założono telefon. Na pierwszym piętrze powstała kancelaria oraz magazyn świetlicowy, zaś w piwnicy jadalnia oraz kuchnia, gdzie kucharką byłą pani Anna Pala. W owym czasie powstała też elektryczna instalacja sygnalizacyjna dzwonka szkolnego.
         W 1953 roku odeszła dotychczasowa woźna, pani Wiktoria Kazimierczyk, zastąpiła ją pani Józefa Czerkas. Do grona nauczycieli należeli wówczas: Pan Kierownik Henryk Żurawski, panie Zofia Sula i Maria Zapał oraz pan Jan Bąk.
         Z tego też roku pochodzi wzmianka w prasie o szkole z Pychowic przodującej w zbiórce makulatury. Szkołą zajęła drugie miejsce w tym przedsięwzięciu i otrzymała nagrodę pieniężną w wysokości 600 zł. Komitet Rodzicielski organizował zabawy dla dorosłych, a zebrane w ten sposób pieniądze przeznaczał na rozwój i rozbudowę szkoły.
         W roku 1954 kierownictwo przejął pan Edward Kochanek, natomiast skład grona nauczycielskiego nie uległ zmianie. W świetlicy rozpoczęły pracę panie Anna Rzemyk, Aniela Sikora i Janina Drej.
         Rok 1956 przyniósł wiele zmian. W klasach położono parkiet, wybudowano śmietnik, urządzono boisko do piłki ręcznej i siatkowej, skocznię w dal i wzwyż, przygotowano teren pod budowę lodowiska oraz przystąpiono do prac wykończeniowych przy ogrodzeniu. W tym czasie pracę rozpoczęli: Pani Alicja Janowska, pan Tadeusz Bąk, pani Barbara Barinow, zaś w następnym roku panie Irena Kochanek, Zofia Grygiel- Wodzińska i w rok później Zofia Mlaś (Bartnik).
         W roku 1959 w szkole istniało osiem oddziałów w tym dwie klasy piąte, a ogólna liczba uczniów wynosiła 249. Posuwały się prace przy budowie lodowiska. Można się także pochwalić aktywną działalnością kółka tetralnego, którego opiekunem była pani Janina Prokopowicz. Przykładem może tu być uroczysta akademia z okazji tysiąclecia państwa polskiego. Z kolei kółko wokalno-taneczne wspaniale prowadziła pani Alicja Miodońska.
         W roku 1960 zmienił się kierownik szkoły. Tym razem stanowisko to objął, aczkolwiek na krótko, pan Józef Wójcik, a po nim Stanisław Świątkowski. Prace nauczycieli rozpoczęły panie: Czesława Kotarba, Jadwiga Wrona i Władysława Piegoń. W tym okresie trwały prace przygotowujące do adaptacji strychu szkolnego.
         W roku 1963 stanowisko kierownika objęła pani Czesława Kotarba, zaś nowo przybyłymi nauczycielkami były panie Bogumiła Listkiewicz (Pindel) i Krystyna Pająk (Głogowska).
         Warunki szkolne nadal nie były dobre. Brakowało szaf, a pomoce naukowe, zresztą bardzo nieliczne przechowywane w pokoju nauczycielskim, natomiast sala gimnastyczna wykorzystywana była jako magazyn.
         W roku 1966 zatrudniony został jako nauczyciel matematyki i fizyki pan Sękowski. Od tego roku począwszy przez dość długi okres, w naszej szkole odbywały się koncerty Filharmonii Krakowskiej. Powiększyły się też zbiory biblioteczne, a koło teatralne, dalej prowadzone przez panią Prokopowicz, wystawiło sztuki Pan Twardowski i Zmartwychwstanie Polskie. Obydwa przedstawienia były kilkakrotnie wystawiane w szkole oraz Młodzieżowym Domu Kultury.
         Kolejne lata to rozmaite następne zmiany. Zmieniali się uczniowie, nauczyciele, personel administracyjny, a także sam budynek. Coraz więcej sal przystosowano do zajęć lekcyjnych, zwiększały się zbiory biblioteczne i zasób pomocy naukowych. Powstał ogród i boisko szkole, a ogrodzenie było zmieniane trzykrotnie.
         Jedno nie zmieniło się do dziś - Budynek nadal nieprzerwanie służy dzieciom.
         Po objęciu kierownictwa przez panią Jadwigę Markun w szkole rozkwitło harcerstwo. Opiekunami szkoły były wówczas zakłady "Motozbyt" i "Metaloplast". Powstała także tzw. Złota Księga, gdzie wpisywani byli i są do tej pory wyróżniający się uczniowie. Ich rodzice w związku z tym otrzymują listy gratulacyjne.
         W 1973 odbył się konkurs na piosenkę - hymn szkolny. I miejsce zajął uczeń klasy VIII Ryszard Mrowiec. Jego piosenka śpiewana jest do dziś na szkolnych uroczystościach. Od tego też roku co rocznie odbywa się uroczyste ślubowanie pierwszych klas, tzw. "Pasowanie Na Ucznia". W tym też okresie do pracy przyjęci zostali nowi nauczyciele: panie Krystyna Zych, Barbara Bogdanowicz, Małgorzata Mnich i M. Jeziorek. Zmienił się też personel administracyjny: pani Hanna Strug pracowała jako kucharka, pani Tadea Rojowicz jako woźna, pani Michalina Uhl jako sekretarka i pani Władysława Mendela jako sprzątaczka.
         W roku 1981 chłopcy z klas z starszych brali udział w zawodach lekkoatletycznych o mistrzostwo dzielnicy Podgórze i odnieśli duży sukces: Marek Koczur zdobył I miejsce (1600 m) i Józef Rzemyk zdobył III miejsce (1000 m), w wieloboju zaś I miejsce wywalczyli Marian Rutkowski i Andrzej Dębski. W tym roku znów nastąpiły zmiany w gronie pedagogicznym. Do pracy przystąpili panowie Krzysztof Siwek i Ryszard Michniak oraz panie Alicja Chudobiecka, Izabela Uhl, Małgorzata Brożek i Krystyna Banach.
         W roku 1984 powstało kółko wokalno-taneczne prowadzone przez panią Celinę Starowicz, które już pod koniec roku zajęło I miejsce w konkursie. Uczniowie należący do tego kółka wielokrotnie występowali w szkole i w Domu Spokojnej Starości. Mimo przyjemnej atmosfery, jaka panowała na ogół w szkole, zdarzały się czasem przykre wydarzenia. Tak było w marcu 1986 roku, kiedy to zmarł jeden z uczniów M. Kapcia.
         W 1987 roku na emeryturę odeszła dotychczasowa sekretarka, pani Michalina Uhl, a jej miejsce zajęła pani Marta Szczypczyk.
         W tym samym roku uczniowie wzięli udział w międzyszkolnym konkursie pod hasłem Młodość i Trzeźwość i zdobyli w nim nagrodę pieniężną.
         Na początku roku 1988 rozpoczęły się przygotowania do nadania imienia szkole. Uczniowie wraz z nauczycielami postanowili wybrać jako patrona żołnierza z Westerplatte Franciszka Dąbrowskiego. W prace przygotowawcze zaangażowało się wiele osób, a całym przedsięwzięciem kierowała pani Jadwiga Markun. Dnia 23 września w hallu szkoły została wmurowana tablica pamiątkowa. Od tego dnia szkoła nasza posiada imię.
         Pod koniec roku szkolnego pani dyrektor przeszła na emeryturę. Grono pedagogiczne wybrało nowego dyrektora pana Henryka Grelaka, który zmarł w roku 1997 na skutek ciężkiej choroby.
         Od września tamtego roku szkołą kieruje pani Ewa Mączka. Teraz zespół nauczycieli stanowi 16 osób, a uczy się w niej w klasach 0-VI, 123 uczniów. Sp Nr 62 to mała, środowiskowa szkoła, o której rodzice naszych uczniów mówią: "Dobrze, że jest!".